İzmir Ayakkabıcılar Odası

Değerli Dostlar, göreve geldiğim günden bugüne kadar mesleğin içinde olan biri olarak sektörüm adına fırsat bulduğum her yerde ayakkabıcının sıkıntı ve problemlerini dilimin döndüğünce anlattım. Faturalar ağır olsa da zaman zaman çizmeyi aşan laflar ettim. Ettim de peki ne değişti dünden bugüne?

Şöyle bir değerlendirmek istiyorum: 2000 yılında maliyetlerimize yansıyan enerji, telefon, su ve gelir vergisi aynı, yine aynı yıllarda ithalat 20 milyon çifte yakındı. Bugün ise aşağı yukarı aynı, ihracatımıza bakıyorum o yılları arar durumdayız. O günle bugünün farkı ise ihracat yapan firmalar o gün para kazanıyordu bugün uygulanan kur politikaları yüzünden firmalar zarar ediyor. O yıllarda odamıza kayıtlı on binin üzerinde üyemiz vardı bugün üç binlere düştü. Burada 59’uncu ve 60’ıncı hükümeti filan karalamak istemiyorum ama suçlu kim neden iki yakamız bir araya gelmiyor? Esas hastalık nedir? Ona bakmak istiyorum.

Değerli Dostlar, her doğruyu her yerde söylemekten, yazmaktan anam ağladı. Çok ağır faturalar ödedim hala da ödüyorum. Ne İsa’ya ne de Musa’ya yaranamadım. Buna rağmen darılan darılsın, kırılan kırılsın! Bence Türkiye’yi idare edenlerin ve sektör mensuplarının meselesi vurdum duymazlık

Sektörümüz 1999 da S.O.S vermeye başladı. Gümrük Birliği, Uluslar arası Ticaret ve hukuk, AB gibi kriterler kapımızda iken kendimizi yenilemedik. AB şarkısı söylerken, Avrupa ile entegrasyona hazırlıkta sınıfta kaldık. Ticari evlilik, uluslar arası pazarlama, teknik ve teknolojide alt yapı oluşturamadık, kolayı seçtik.

Dünyanın ticaretteki değişimi ve gelişimini yakalama yerine uluslar arası hukuktaki 3,5 yıllık tedbirlere sığındık, ithalata kotalarla sınırlandırma ve referans fiyatlarla iç pazarımızı korumaya çalıştık. Enerjimizi Çin ve Uzakdoğu’dan gelecek ayakkabıları önlemek için harcadık. Yani lokal tedbirlerle sektörü kurtaracağımızı sandık ama kurtuluş bu değil.

Ülkemizde kurulu kapasite yıllık 420 milyon çift ülkemizde kişi başı yıllık ayakkabı tüketimi ise 1,9 yani 2 çift bile değil bunun da %50’sini ithal ayakkabı karşılıyor. Buna göre üretim fazlamız var demektir. Peki ne mi yapmamız lazım? Kaliteli ve Avrupa standartlarına uygun Ayakkabı üretip yurt dışına satmamız lazım.

Bizim taraf bu! Bir de devletin tarafına bakalım! Bugüne kadar devletin başına geçenler üretmeden kalkınan bir ülke olamayacağını göremediler. Günümüze kadar geçen sürede uygulanan kur politikaları, teşvik rezaleti, bir türlü değişmeyen sosyal güvenlik yasası, vergi usul kanunları gibi güne cevap vermeyen onlarca engeli aşmak için devletin sektörel bazda yapması gerekense amacına ulaşacak teşvikler vermesi, bölgesel değil sektörel bazda teşvikler çıkarması, bugüne kadar bölgesel destekler hep kötü amaçla kullanılmıştır. Bölgesel destek yerine az gelişmiş çok gelişmişine bakılmadan önemli olan sektörlere destekler verilmesi, yukarıda da belirttiğim gibi enerji politikasının, SSK ve vergi usul kanunlarının değişmesi gibi güne cevap verecek düzenlemelerle üretim ve ihracatın teşvik edilmesi, gerekmektedir.

21’inci yüzyılda devlet halkı için gerekeni yapmalı, halk da devleti için çalışmalıdır diye düşünüyor ancak o zaman muhasır medeniyetler seviyesine ulaşacağımıza inanıyorum...